Kostki z obrazkami do wymyślania historii

Przed pierwszym rzutem na stole leżą kwadraty ze znakiem zapytania, bo nic nie jest losowane, dopóki ktoś nie stuknie „Rzuć kostkami”. Rzut kostkami wybiera kostki z zaznaczonych zestawów bez powtórzeń i układa je w losowej kolejności. Na każdej kostce wypada wtedy jedna z jej ścianek, a każda ścianka ma inny obrazek.

Przy każdej kostce są dwa przyciski. Kłódka pozwala zablokować kostkę, czyli zostawić jej obrazek na następny rzut. Strzałka pozwala przerzucić kostkę pojedynczo, bez ruszania pozostałych. Gdy choć jedna kostka jest zablokowana, główny przycisk zmienia się w „Rzuć niezablokowanymi”: te same kostki zostają na stole, a nowe obrazki dostają tylko te bez kłódki.

Przycisk „Rzuć wszystkimi od nowa” rzuca zupełnie nowy zestaw kostek. Stuknięcie w obrazek oznacza go znaczkiem jako wykorzystany w opowieści, a licznik pod kostkami pokazuje na przykład „Wykorzystane obrazki: 4 z 9”. Gdy w historii znajdzie się każdy obrazek, licznik o tym informuje. Kostki z obrazkami działają za darmo, bez logowania i bez instalowania programów.

Zestaw tematyczny to 9 kostek o wspólnym temacie, a każda z nich ma 6 ścianek z obrazkami, więc jeden zestaw liczy 54 obrazki. Oto sześć zestawów z pierwszymi obrazkami każdego z nich.

• „Codzienność”: dom, rodzina, zwierzęta domowe, pogoda i uczucia, na przykład „Dom”, „Klucz” i „Drzwi”.
• „Baśnie”: postacie i przedmioty z baśni, na przykład „Korona”, „Księżniczka” i „Książę”.
• „Podróże i miejsca”: mapy, pojazdy i miejsca podróży, na przykład „Mapa”, „Kompas” i „Latarka”.
• „Zwierzęta i przyroda”: zwierzęta, rośliny i żywioły, na przykład „Lis”, „Niedźwiedź” i „Lew”.
• „Kosmos i nauka”: kosmos, technika i laboratorium, na przykład „Rakieta”, „Latający spodek” i „Ufoludek”.
• „Czynności”: czasowniki w bezokoliczniku, które mówią, co się dzieje, na przykład „Biegać”, „Chodzić” i „Pływać”.

Każdy z 324 obrazków występuje tylko raz we wszystkich zestawach, więc jedna nazwa nigdy nie oznacza dwóch rysunków. Zestawy da się łączyć: przy kilku zaznaczonych kostki są losowane ze wszystkich naraz. Pierwsza kostka baśni ma na ściankach „Korona”, „Księżniczka”, „Książę”, „Zamek”, „Pierścień” i „Lustro”, więc jeden rzut może dać bohatera, a inny miejsce akcji.

Obrazki to emoji narysowane w zestawie Twemoji, który repozytorium jdecked/twemoji udostępnia na licencji CC BY 4.0. Dzięki temu wyglądają tak samo na każdym telefonie i komputerze. Nazwy obrazków, domyślnie widoczne pod kostkami, napisano po polsku. Da się je ukryć, gdy grupa ma sama nazwać to, co widzi, bo obrazek nie ma jednej właściwej nazwy, a resztę dopowiada wyobraźnia.

Do jednej opowieści potrzeba od 1 do 9 kostek, a na start na stole leży ich 9, czyli cały zestaw tematyczny. Mniej kostek daje krótszą historię albo rozgrzewkę, więcej daje dłuższą fabułę z kilkoma zwrotami akcji.

Przy 9 kostkach możliwych układów obrazków jest 10 077 696, bo na każdej kostce wypada jeden z 6 obrazków, a każda kolejna kostka mnoży tę liczbę przez 6.

Te liczby dotyczą samych obrazków. Gdy liczy się także kolejność, 9 kostek jednego zestawu daje 3 656 994 324 480 rzędów obrazków. Przy jednym zestawie i 9 kostkach na stół trafiają zawsze wszystkie kostki tego zestawu, tylko w innej kolejności i z innymi ściankami.

Ustawienie „Sposób gry” ma trzy warianty, a ich zasady ustaliła ta strona. Żaden wydawca, ministerstwo ani związek nie określa zasad opowiadania z kostek z obrazkami.

• „Jedna osoba opowiada”: narrator, czyli jedna osoba opowiadająca, układa jedną historię ze wszystkich obrazków.
• „Po kolei, jedna opowieść”: gracze, od 2 do 8 osób, ciągną tę samą opowieść. Kostki są brane grupami od lewej do prawej, a liczba kostek na turę to 1, 2 lub 3, domyślnie 3. Kostki innych tur są przygaszone, a ostatnia tura pokazuje komunikat „Ostatnia tura: ta kończy opowieść.”.
• „Po kolei, osobne opowieści”: każda osoba po stuknięciu „Następna tura” dostaje świeży rzut i opowiada własną historię.

Gra w opowiadanie z kostek mieści się w kilku zdaniach. Grupa rzuca 9 kostkami z obrazkami i układa z nich jedną historię, a kolejność tur idzie od lewej do prawej. Przy trzech osobach i 3 kostki na turę osoba 1 opowiada wstęp z obrazków 1–3. Osoba 2 dodaje rozwinięcie z kostek 4–6, a osoba 3 zamyka historię ostatnimi, 7–9.

Przy przykładowym rzucie wstęp łączy obrazki „Klucz”, „Dziecko” i „Chomik”, rozwinięcie „Parowóz”, „Ciastko” i „Miś”, a zakończenie „Tęcza”, „Gitara” i „Zdziwienie”. Każdy obrazek można rozumieć dowolnie: parowóz bywa zabawką albo prawdziwym pociągiem, a polskie nazwy pod kostkami tylko podpowiadają, jak nazwać rysunek. Stuknięcie w obrazek oznacza go jako wykorzystany, minutnik może ograniczyć jedną turę, a gotowy początek ułatwia start. Historia jest gotowa, gdy pojawi się w niej każdy obrazek.

Gdy liczba kostek nie dzieli się równo między graczy, po ostatniej osobie znów przychodzi kolej pierwszej. Przy 9 kostkach, czterech osobach i dwóch kostkach na turę wychodzi 5 tur, a ostatnią, z obrazkiem 9, znów opowiada osoba 1.

Zdanie otwierające podsuwa pierwsze słowa historii, a polska lista ma 39 zdań otwierających. Część z nich zaczyna się tradycyjną formułą „Dawno, dawno temu”. Nowe zdanie pojawia się przy każdym świeżym rzucie albo po stuknięciu przycisku „Inne zdanie otwierające”.

Wielki słownik języka polskiego PAN notuje wyrażenie „dawno temu” w znaczeniu „w odległej przeszłości”, z wariantem „dawno, dawno temu”. Wiele innych początków osadza akcję w Polsce: nad Bałtykiem, w Tatrach, w szkole albo w Wigilię.

Wyzwanie to dodatkowy warunek dla opowieści. Lista ma 32 wyzwania, na przykład „Opowieść kończy się niespodzianką.” i „Ktoś w opowieści zdradza swój sekret.”. Zarówno początki historii, jak i wyzwania pojawiają się w losowej kolejności, a każde wraca dopiero wtedy, gdy wyświetlą się wszystkie pozostałe.

Minutnik i czas na wypowiedź

Minutnik odmierza czas na wypowiedź w jednej turze, a do wyboru jest jedna z wartości: 30 sekund, 1 minuta, 90 sekund, 2 minuty, 3 minuty i 5 minut. Można go włączyć, zatrzymać, wznowić i wyzerować. Po dojściu do zera pokazuje „Czas minął!”, odtwarza trzy krótkie dźwięki i wibruje tam, gdzie telefon na to pozwala.

Minutnik nigdy sam nie przekazuje tury dalej: decyduje o tym grupa, a „Następna tura” zeruje odliczanie. Dźwięk da się wyłączyć. Ile słów mieści się w minucie mówienia, pokazuje kalkulator słów na minutę.

Podstawa programowa nie wspomina o kostkach, ale w kilku miejscach wymaga układania opowiadań. Rozporządzenie Ministra Edukacji z 11 marca 2026 r. w sprawie podstawy programowej (Dz.U. 2026 poz. 378) obowiązuje od roku szkolnego 2026/2027 w klasach I i IV, a w kolejnych latach w następnych klasach.

• W edukacji polonistycznej klas I–III uczeń „eksperymentuje, bawi się słowem, tworząc wiersze, zagadki, rymowanki, opowiadania” i tworzy wypowiedzi pisemne „w formach gatunkowych, takich jak opowiadanie”.
• W klasach IV–VI pojawiają się „opowiadania o zróżnicowanej kompozycji, fabule, kreacji świata przedstawionego”, a uczeń wykorzystuje między innymi pojęcia „akapit, wstęp, rozwinięcie, zakończenie”.
• W wychowaniu przedszkolnym dziecko „opowiada treść obrazków i historyjek obrazkowych, mówi o swoich przeżyciach”.

Na lekcji języka polskiego kostki dają materiał na opowiadanie twórcze, czyli historię wymyśloną od początku do końca. Scenariusz „Jesienna przygoda” dla klasy III, opublikowany przez CDN w Koninie na Zintegrowanej Platformie Edukacyjnej, wymienia wśród metod „kości opowieści”. Osoba prowadząca losuje obrazek, a każde dziecko układa do niego zdanie.

Potem z trzech obrazków powstaje wspólna historia, a na koniec praca w grupach czteroosobowych daje opowiadanie z co najmniej sześciu zdań. Scenariusz przypomina trójdzielną budowę tekstu: wstęp, rozwinięcie i zakończenie, czyli ten sam podział, który daje gra w turach po trzy kostki.

Przedszkole też ma swoją zabawę z kostką. Materiał „Leśne opowieści” Urzędu Miejskiego Wrocławia opisuje papierową kostkę opowieści i podaje cel: „rozwijanie słownictwa, umiejętność budowania zdań, układanie wspólnej historii”. Najmłodsza osoba rzuca pierwsza, a następna ciągnie historię dalej.

Przycisk „Duży ekran” powiększa kostki na rzutnik albo tablicę interaktywną: przechodzi na pełny ekran, gdy przeglądarka na to pozwala, a w innym przypadku wypełnia całe okno. Gdy praca w grupach robi się głośna, miernik hałasu w klasie pokazuje poziom dźwięku jako światło.

Każda kostka drukuje się jako siatka sześcianu o krawędzi 3,5 cm, po 2 siatki na stronie A4. Po wydruku siatkę wycina się, zgina i skleja w kostkę.

Siatka ma kształt krzyża: 6 kwadratów z obrazkami i 7 zakładek do klejenia, wydrukowanych na szaro. Według materiału Politechniki Łódzkiej na Zintegrowanej Platformie Edukacyjnej „istnieje jedenaście różnych siatek sześcianu”, a kostki do wydruku korzystają z jednej z nich.

1. W ustawieniach wybiera się kostki leżące na stole albo wszystkie kostki zaznaczonych zestawów. Jeden zestaw zajmuje 5 stron, a wszystkie 6 razem 27 stron.
2. Nazwy pod obrazkami można wydrukować albo pominąć, gdy grupa ma je wymyślić sama.
3. Drukuje się w skali 100 %, żeby krawędź miała właściwą długość.
4. Nożyczki prowadzi się wzdłuż linii ciągłych, a siatkę zgina wzdłuż linii przerywanych.
5. Klej nakłada się na szare zakładki, które chowają się wewnątrz kostki.

Ten sam sposób opisuje wrocławski materiał dla przedszkoli, w którym „szare pola” smaruje się klejem, a na koniec pada zdanie „Kostka opowieści gotowa!”. Wielki słownik języka polskiego PAN opisuje kostkę do gry jako sześcian ze ściankami ponumerowanymi kropkami. Kostki z obrazkami mają zamiast kropek rysunki.

Przycisk „Kopiuj rzut” kopiuje nazwy obrazków, a jeśli są widoczne, także pierwsze zdanie historii i wyzwanie, razem z linkiem. Osoba, która otworzy link, zobaczy te same kostki.

Ustawienia zapisują się w adresie strony, a sam rzut w części adresu po znaku #. Przeglądarka nie wysyła tej części na serwer. Imiona graczy nigdy nie trafiają do linku. Strona niczego nie przechowuje na urządzeniu: nie używa plików cookie ani pamięci lokalnej, więc po zamknięciu karty rzut zostaje tylko w skopiowanym linku.

Pudełkową grę Rory's Story Cubes zaprojektował Rory O'Connor, irlandzki trener kreatywności, a w sprzedaży jest od połowy pierwszej dekady XXI wieku. Ta strona nie jest powiązana ani z tą grą, ani z jej wydawcą. Kostki, obrazki, nazwy i zasady opisane tutaj powstały osobno.