Gra w prezenty z kostką

Zabawa z kostką i prezentami ma dwie rundy, a każda tura to jeden rzut kostką i wykonanie polecenia przypisanego do wyrzuconej ścianki. Przed startem uczestnicy kładą na środku stołu stos prezentów, w którym każdy zapakowany prezent jest dla kogokolwiek. Kolejność graczy ustala się raz, na przykład zgodnie z ruchem wskazówek zegara, i w tę stronę telefon krąży po każdym rzucie. Telefon z otwartą grą zastępuje przy tym zwykłą kostkę i stoper. Na początku coś zmienia tylko szóstka: osoba, która ją wyrzuci, bierze prezent ze stosu, a pozostałe oczka nic nie robią. Rozdawanie trwa bez limitu czasu, aż na środku stołu nie zostanie ani jedna paczka. Potem rusza minutnik, a każdy wynik rzutu przesuwa prezenty między graczami. Gdy czas minie, wszyscy zatrzymują to, co trzymają w rękach, i dopiero wtedy przychodzi pora na rozpakowywanie.

Licznik na ekranie pokazuje upominki pozostałe na stosie i rzuty, które już padły. Po opróżnieniu stosu gra proponuje start drugiej rundy, a gdy każdy ma już prezent, rozdawanie da się pominąć.

Każdy wynik rzutu oznacza jedno polecenie, inne na każdym etapie gry. Przy rozdawaniu nowy upominek przynosi tylko szóstka, a później każda ścianka przesuwa prezenty. Opisy tej zabawy różnią się w szczegółach, dlatego ustawienia startowe to własny wybór tej strony: żaden przepis ani wydawca nie ustala, co robią oczka.

Gdy działa minutnik, oczka każą przekazać prezent w lewo lub w prawo, zamienić się prezentem, zabrać prezent wybranej osobie albo rozpakować prezent od razu. Nikt nie wie, co kryje papier, więc każda zamiana jest małą loterią.

Te ustawienia to zasady domowe, które każda grupa może zmienić po swojemu: każdej ściance da się przypisać jedną z 20 czynności. Zmiany trafiają do linku strony, więc „Kopiuj link” przenosi je na inny telefon, a nic nie zapisuje się w przeglądarce.

Przy ustawieniach startowych (liczba graczy: 8, prezenty na osobę: 1) rozdawanie stosu trwa średnio 48 rzutów, czyli mniej więcej 5 minut. Szóstka wypada przeciętnie raz na 6 rzutów, więc tyle rzutów kosztuje każdy prezent na stosie.

Losowość mocno rozrzuca ten wynik. Dziewięć gier na dziesięć kończy rozdawanie w przedziale od 26 do 76 rzutów. To wyliczenie tej strony oparte na rozkładzie ujemnym dwumianowym, a nie pomiar przy prawdziwym stole.

Wraz ze stosem rośnie czas. Przy 8 graczach z 2 prezentami stos liczy 16 prezentów, a rozdawanie trwa średnio 96 rzutów (w przybliżeniu 10 minut).

Minuty wynikają z założenia, że jeden rzut razem z podaniem telefonu i wykonaniem polecenia trwa 6 sekund. To założenie tej strony. Gdy gra już trwa, planer w grze liczy pozostały czas w tempie zmierzonym przy tym stole.

Część gry na czas zaczyna się od przycisku „Uruchom minutnik”, a rzucać można tylko wtedy, gdy minutnik działa. Domyślnie trwa 10 minut, a do wyboru są długości (w minutach): 1, 2, 3, 5, 10, 15, 20, 30, 45 i 60.

Odliczanie widać na ekranie przez całą rundę, a przyciski „Wstrzymaj” i „Wznów” zatrzymują je na czas przerwy. Gdy czas minie, rozlega się trzytonowy sygnał dźwiękowy, który można wyłączyć. Telefon wibruje tam, gdzie przeglądarka na to pozwala. Komunikat ogłasza koniec rundy: wszyscy zatrzymują prezenty, które mają w rękach.

Ukryty czas działa inaczej. Po włączeniu tej opcji minutnik kończy rundę w losowej sekundzie między 75% a 125% ustawionej długości, a ekran pokazuje tylko, ile minęło od startu. Przy ustawieniu na 10 minut koniec wypada między 7:30 a 12:30 na zegarze gry. Średnio wychodzi tyle, ile ustawiono, ale nikt nie liczy ostatnich sekund.

Dopóki minutnik działa, gra prosi przeglądarkę, by ekran nie gasł (Screen Wake Lock API, W3C); nie każda przeglądarka to obsługuje.

Wigilia firmowa to spotkanie zespołu przed świętami, zwykle z życzeniami i dzieleniem się opłatkiem. Od 1 lutego 2025 r. dzień 24 grudnia jest ustawowo wolny od pracy (Dz. U. 2024 poz. 1965). Wolne są też oba dni Bożego Narodzenia, czyli 25 grudnia i 26 grudnia (Dz. U. 2025 poz. 296).

Spotkanie wigilijne w pracy wypada więc w jednym z wcześniejszych dni grudnia. Wigilia klasowa wygląda podobnie: klasa spotyka się przed przerwą świąteczną, często przy wspólnym stole i z upominkami.

Gdy impreza integracyjna obejmuje prezenty, kostka zastępuje przypisywanie ich konkretnym osobom. Każdy upominek trafia do kogokolwiek, więc nikt nie musi znać gustów osób z zespołu ani z klasy. O tym, kto co dostanie, decydują rzuty i zamiany.

Budżet na prezent grupa ustala z góry, a na stos trafia najczęściej drobny upominek, praktyczny albo żartobliwy. Grę można pokazać na dużym ekranie w sali albo podawać jeden telefon z rąk do rąk.

Słowo „mikołajki” oznacza dzień 6 grudnia i zwyczaj obdarowywania się wtedy prezentami, a także imprezę z upominkami w tym dniu lub w dniach sąsiednich (WSJP PAN). W odróżnieniu od Wigilii nie jest to dzień wolny: ustawa o dniach wolnych od pracy go nie wymienia (Dz. U. 2025 poz. 296).

Firmowe mikołajki mieszczą się więc w zwykłym dniu roboczym. To inna okazja niż Gwiazdka, czyli prezenty pod choinką w Wigilię i święta.

W szkołach i firmach na mikołajki często odbywa się losowanie: każdy wyciąga karteczkę z imieniem osoby, dla której kupuje prezent. Kostka zmienia ten układ. Każdy kupuje upominek bez adresata, a o przydziale decydują rzuty, zamiany i zabieranie.

Z dziećmi minutnik daje się skrócić, a polecenia z talii zastąpić własnymi, prostszymi kartami.

Wymiana prezentów ma kilka odmian, które różnią się tym, kto decyduje o przydziale upominków. Gra z kostką oddaje tę decyzję przypadkowi i minutnikowi.

Biały słoń to zabawa zapożyczona z krajów anglojęzycznych, gdzie nazywa się white elephant. Uczestnicy ustalają kolejność, a każda kolejna osoba rozpakowuje nowy prezent ze stosu albo odbiera już rozpakowany komuś innemu. Wybór należy tam do graczy, nie do kostki, i nie ma limitu czasu.

Tajemniczy Mikołaj działa odwrotnie: wcześniej przydziela każdemu jedną osobę, dla której szykuje prezent, a wynik losowania zwykle pozostaje tajemnicą. Ta strona nie przeprowadza takiego przydziału imion. Kostka rozdziela upominki dopiero przy stole, gdy wszystkie leżą już na stosie.

Trzy ustawienia w zasadach domowych zmieniają tempo i charakter rozgrywki. Dwie kostki rzuca się razem, a każda liczy się osobno, więc dwie szóstki w pierwszej rundzie dają dwa prezenty ze stosu.

Przy ustawieniach startowych druga kostka skraca rozdawanie do średnio 24 rzutów, co zajmuje 2 minuty. W dziewięciu grach na dziesięć wystarcza od 13 do 38 rzutów. Szansa na co najmniej jedną szóstkę w rzucie dwiema kostkami wynosi 30,6%; to również rachunek tej strony.

Karty zadań wchodzą do gry, gdy jedna ze ścianek ma czynność „Wylosuj kartę zadania”. Wbudowana talia liczy 24 karty, które są tasowane, a każda wypada raz, zanim którakolwiek się powtórzy. Własne polecenia da się dopisać, do 50 wierszy, albo grać tylko nimi; zostają wyłącznie na stronie, bez zapisu i bez linku.

Trzeci etap, włączany osobnym przełącznikiem, to krótkie przetasowanie na koniec, także z minutnikiem (domyślnie 5 minut). Ścianki 1 i 5 każą w nim rozpakować prezent, a ścianka 3 losuje kartę zadania.

Kostka do gry to sześcian o ściankach ponumerowanych kropkami od jednej do sześciu, służący do gier towarzyskich (WSJP PAN). Na zwykłej kostce oczka na przeciwległych ściankach tradycyjnie sumują się do siedmiu (ZPE).

Przy uczciwej kostce każda liczba oczek ma tę samą szansę, więc prawdopodobieństwo szóstki w jednym rzucie wynosi 1 do 6, czyli 16,7% (ZPE). Telefon losuje wynik z kryptograficznego generatora przeglądarki (Web Cryptography API, W3C). Wyniki generatora, które nie rozkładają się równo na sześć ścianek, gra odrzuca i losuje ponownie, więc żadna ścianka nie jest uprzywilejowana.

Długie serie bez szóstki są przy tym normalne. Szansa, że w 12 rzutach nie wypadnie ani jedna szóstka, wynosi 11,2%. Dziennik rzutów pokazuje, ile razy wypadła każda ścianka, a nic nie trafia na serwer.

Ten sam rachunek prawdopodobieństwa stoi za szansami w grach liczbowych, które pokazuje kalkulator zakładu systemowego. Sposób sprawdzania liczb i źródeł opisuje metodologia.