Znajdź inny kolor

Plansza to kwadratowa siatka jednakowych kafelków, wśród których jeden ma nieco inną barwę. Stuknięcie właściwego pola zalicza poziom i od razu odsłania kolejną siatkę z nowymi kolorami. Siatka rośnie co drugi poziom, a różnica między barwami maleje z każdym trafieniem. Stuknięcie niewłaściwego pola to błąd, który kosztuje czas albo życie. Barwy i miejsce innego kafelka powstają dopiero po stuknięciu „Start”: w kolorach dnia wynikają z daty, a w pozostałych trybach losuje je generator kryptograficzny przeglądarki.

Tryby różnią się tym, co kosztuje pomyłka i skąd pochodzą kolory kolejnych plansz.

• „Na czas”: na zegarze jest 60 sekund. Każde błędne stuknięcie odejmuje 3 sekundy, a siatka pozostaje ta sama, więc szukanie trwa dalej.
• „3 życia, bez zegara”: zegara nie ma, a każda pomyłka zabiera jedno życie. Inny kafelek dostaje wtedy na chwilę obwódkę, po czym poziom wraca z nowymi kolorami. Utrata ostatniego życia kończy grę.
• „Kolory dnia”: zasady jak w trybie na czas, ale barwy i miejsce innego kafelka na każdym poziomie są wspólne dla wszystkich osób grających tego samego dnia. Każda opcja różnicy ma przy tym własny zestaw. To wyzwanie dnia: wyniki znajomych dotyczą identycznych plansz.

Zegar, kara za pomyłkę, liczba żyć, rozmiary siatki i tempo malenia różnicy to zasady przyjęte przez tę stronę, bo żaden standard nie opisuje takiej gry. Podobny schemat ma gra mobilna Kuku Kube, z którą ta strona nie jest w żaden sposób powiązana.

Ukrycie karty przeglądarki wstrzymuje zegar, a na czas pauzy kolory znikają pod zasłoną. Na komputerze strzałki przenoszą zaznaczenie między kafelkami, a Enter lub spacja działa jak stuknięcie.

Na pierwszym poziomie siatka ma wymiary 2 × 2, a różnica barw wynosi ΔE 20,0. Od poziomu 21 różnica trzyma się najniższej wartości, czyli ΔE 1,0.

Bok siatki rośnie o jeden kafelek co drugi poziom, aż na poziomie 12 plansza osiąga 8 × 8, czyli 64 kafelki. Docelowa różnica maleje z każdym trafieniem o 14%, ale nigdy nie schodzi poniżej ΔE 1,0.

Różnica rzeczywiście pokazana na ekranie jest liczona po zaokrągleniu obu barw do wartości, które ekran potrafi wyświetlić. Dlatego czasem odbiega nieco od docelowej, a panel wyniku podaje tę rzeczywistą.

Próg postrzegania w badaniach

Próg postrzegania to różnica barw, przy której połowa ocen wskazuje, że dwie próbki się różnią. W badaniu, które opisali Paravina i współautorzy (2015), 175 osób oceniało próbki ceramiki dentystycznej w kabinie obserwacyjnej. Próg wyniósł tam ΔE 0,8, a próg akceptowalności ΔE 1,8.

Pilotażowe badanie online, które opisali Morovic i Morovic (2023), dotyczyło płynnych przejść barw i wskazało próg w okolicach ΔE od 0,5 do 0,8. Żadne źródło nie ustala jednego, ogólnego progu dla wzoru CIEDE2000. Najniższa różnica w grze, ΔE 1,0, leży tuż nad tymi wynikami, co jest wyborem tej strony.

Kolor kafelka opisuje się odcieniem, nasyceniem i jasnością. Wielki słownik języka polskiego definiuje odcień słowami „odmiana jakiegoś koloru różniąca się stopniem intensywności barwy albo domieszką innego koloru”. Nasycenie to według tego słownika stopień intensywności barwy bez domieszek innych barw. Barwa znaczy tyle co kolor, ale to ona jest słowem nauki i przepisów, jak w wyrażeniu „rozpoznawanie barw”.

Liczba przy wyniku to różnica barw ΔE (Delta E), liczona wzorem CIEDE2000. Opisuje go norma ISO/CIE 11664-6:2022 wydana przez Międzynarodową Komisję Oświetleniową (CIE). Specyfikacja CSS Color Module Level 4 konsorcjum W3C wyjaśnia, że taki wzór szacuje, jak bardzo dwie barwy różnią się w odbiorze. Litera E to skrót niemieckiego słowa „Empfindung”, czyli wrażenie.

Do obliczeń gra przelicza barwy ekranu z przestrzeni sRGB (norma IEC 61966-2-1) do przestrzeni CIELAB, wzorami z tej samej specyfikacji W3C. Punktem odniesienia jest biel D65, właściwa dla sRGB. Funkcja lab() w CSS używa bieli D50, ale gra porównuje dwie barwy z jednego ekranu, przeliczone tak samo.

Implementację wzoru sprawdzono na danych testowych Sharmy, Wu i Dalala (2005), które publikuje University of Rochester. Gra odtwarza wynik każdej z 34 par testowych z dokładnością do czterech miejsc po przecinku. Pełne opisy publikacji zawiera lista źródeł.

Norma CIE przewiduje wzór CIEDE2000 dla przedmiotów odbijających lub przepuszczających światło, a ekrany obejmuje wtedy, gdy symulują takie przedmioty. Różnica między kafelkami jest więc szacunkiem, a nie pomiarem.

Tak, a opcja „Tylko jasność” zostawia różnicę, którą wiele osób z zaburzeniami widzenia barw nadal dostrzega. Inny kafelek jest wtedy wyłącznie jaśniejszy albo ciemniejszy, a odcień i nasycenie pozostają takie same, z dokładnością do zaokrąglenia barw ekranu.

Domyślna opcja „Dowolna zmiana koloru” zmienia jednocześnie odcień, nasycenie i jasność, w losowym kierunku. Część takich poziomów może być wtedy nieczytelna, bo różnica wypada akurat w barwach, których dana osoba nie rozróżnia. Zaburzenia widzenia barw nie wykluczają więc gry, ale zmieniają to, które plansze są trudne.

Kryterium 1.4.1 wytycznych dostępności WCAG 2.2 konsorcjum W3C mówi, że kolor nie może być jedynym wizualnym sposobem odróżniania elementów. Według objaśnienia tego kryterium wyraźna różnica jasności się liczy, bo zostaje widoczna także przy zaburzeniach widzenia barw.

Z wiekiem rozróżnianie barw też słabnie, choć to nie wada wrodzona. Serwis Nauka w Polsce opisał badanie, według którego zmiany dotyczą głównie barwy niebieskiej i żółtej, a ich przyczyną są węższa źrenica i żółknąca soczewka. Plansze w tych barwach mogą więc z wiekiem wydawać się trudniejsze.

Wynik gry niczego nie diagnozuje: mówi tylko, jak małą różnicę udało się wskazać na danym ekranie i w danym świetle.

Wrodzony daltonizm ma podłoże genetyczne. Zintegrowana Platforma Edukacyjna Ministerstwa Edukacji wyjaśnia, że jego przyczyną jest allel recesywny d genu leżącego na chromosomie X. Według tej platformy daltonizm dotyczy 8% mężczyzn i 0,5% kobiet.

Serwis Medycyny Praktycznej podaje, że diagnostyką zaburzeń wzroku zajmuje się okulista. Do sprawdzania widzenia barw służą mu między innymi tablice Ishihary.

Polskie przepisy sprawdzają widzenie barw tylko przy części kategorii prawa jazdy. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 5 grudnia 2022 r. w sprawie badań lekarskich kierowców nie wymaga rozpoznawania barw w kategoriach AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T.

Osoby ubiegające się o kategorie C1, C, D1 i D, także z przyczepą, oraz o uprawnienia do kierowania tramwajem muszą prawidłowo rozpoznawać barwę czerwoną, zieloną i żółtą. Przepis dotyczy rozpoznawania konkretnych barw, a gra sprawdza odróżnianie dwóch bardzo podobnych. Dobry wynik w grze nie zastępuje więc badania lekarskiego.

Te same wartości barw wyglądają inaczej na różnych ekranach, więc wynik zależy też od urządzenia, jego ustawień i oświetlenia pokoju.

Apple opisuje funkcję Night Shift jako automatyczne ocieplanie kolorystyki wyświetlacza po zmroku, a w jej ustawieniach można dopasować temperaturę kolorów. W systemie Windows podobnie działa Wyświetlanie nocne: według Microsoftu ekran świeci wtedy w nocy cieplejszymi kolorami.

Tryb nocny przesuwa temperaturę barwową całego ekranu, więc zmienia oba kafelki naraz. Różnica między nimi może jednak wyglądać na mniejszą albo większą niż przy zwykłych ustawieniach. Apple wymienia też wyświetlacz True Tone, który dopasowuje barwy do światła otoczenia.

Na to, co widać, wpływa również jasność ekranu i światło w pomieszczeniu. Porównanie dwóch wyników mówi najwięcej, gdy obie gry odbyły się na tym samym urządzeniu i przy tych samych ustawieniach.

Około 2,3 mln barw w scenach naturalnych rozróżnia człowiek według badania Linhares, Pinto i Nascimento (2008), opartego na obrazach 50 scen. Po pominięciu jasności zostaje tylko około 26 000 rozróżnialnych barw.

Często powtarzana liczba 10 mln barw nie ma opublikowanego źródła. Badanie liczyło barwy rozróżnialne w przyrodzie, a nie na ekranie, więc nie opisuje możliwości monitora.

Barwy rozróżniają czopki, czyli światłoczułe komórki siatkówki; u większości ludzi działają trzy ich rodzaje. Tetrachromatyzm oznacza widzenie z czterema niezależnymi wymiarami barwy zamiast trzech.

Badanie Jordana, Deeba, Bosten i Mollona (2010) podaje, że około 12% kobiet nosi łagodne, sprzężone z chromosomem X odmiany zaburzeń widzenia barw. Spośród 24 zbadanych nosicielek deuteranomalii, czyli osłabionego postrzegania zieleni, tylko 1 zachowała się jak tetrachromatka w każdym teście.

Główną liczbą wyniku jest liczba zaliczonych poziomów, bo każde trafienie w inny kafelek dodaje jeden poziom. Drugą jest najmniejsza dostrzeżona różnica, czyli najniższe ΔE spośród trafionych siatek. Im niższa ta wartość, tym bliższe sobie były barwy, które udało się rozróżnić; najniższa możliwa to ΔE 1,0. Panel wyniku pokazuje też największą siatkę, liczbę błędów i obie barwy ostatniej planszy w zapisie szesnastkowym, razem z różnicą między nimi. Nowy rekord osobisty pojawia się, gdy gra przebija najlepszą w tym samym trybie i przy tej samej opcji różnicy. Przy równej liczbie poziomów wygrywa mniejsza różnica, a dalej mniej błędów. Wyniki z różnych trybów nie są ze sobą zestawiane, bo zegar i życia zmieniają warunki. Gra nie ma norm ani ogólnej tabeli wyników, więc punktem odniesienia jest własny poprzedni wynik.

Rekordy, listę do 10 ostatnich gier i najlepsze wyniki kolorów dnia z ostatnich 30 dni przeglądarka trzyma w pamięci lokalnej (local storage). Nic nie trafia na serwer, a przycisk „Wyczyść moje wyniki” usuwa całą historię.

Przycisk „Kopiuj wynik” kopiuje krótki opis wyniku razem z linkiem. Link przenosi tylko tryb i opcję różnicy, a nie sam wynik, więc otwiera tę samą grę od początku.

Codzienną planszę, wspólną dla wszystkich, ma też gra słowna z kostkami liter. Rekordy w przeglądarce zapisuje również test CPS, który zamiast wzroku mierzy szybkość klikania.