Kim jestem? Gra z telefonem na czole

Sednem zabawy jest odgadywanie hasła, które widzą wszyscy oprócz osoby zgadującej. Ta osoba trzyma telefon przy czole, ekranem do reszty grupy, a na ekranie pojawia się jedno hasło: zwierzę, zawód, potrawa, miejsce albo postać. Hasła pochodzą z talii tematycznych albo z listy wpisanej przez samą grupę. Pozostali dają podpowiedź za podpowiedzią, czyli opisują hasło własnymi słowami, ale nie mogą wypowiedzieć go wprost.

Gdy padnie właściwa odpowiedź, przechylenie telefonu ekranem w dół zalicza hasło i odsłania następne. Przechylenie ekranem w górę oznacza pas: hasło przepada bez kary, a gra pokazuje kolejne. Ten sam efekt daje stuknięcie w ekran, w przycisk „Zgadnięte” albo „Pas”. Runda kończy się sygnałem po ustawionym czasie, domyślnie po upływie 60 sekund. Wynikiem rundy jest liczba odgadniętych haseł, a potem telefon przejmuje kolejna osoba lub drużyna.

Klasyczna wersja tej zabawy obywa się bez telefonu: hasło wisi na karteczce przyklejonej do czoła, a zgadująca osoba sama zadaje pytania. Wersji na telefon nie opisuje żaden wydawca, związek ani instytucja. Minutnik, przechylanie, drużyny i punktacja to rozwiązania przyjęte przez tę stronę.

Położenie telefonu gra odczytuje z czujników orientacji, które przeglądarka udostępnia stronom (DeviceOrientation, W3C). Ruch liczy się, gdy ekran odchyli się od pionu o co najmniej 40°, w stronę podłogi albo sufitu. Kolejne przechylenie zadziała dopiero wtedy, gdy telefon wróci w granice 20° od pionu. Jeden zamaszysty ruch nie zaliczy więc dwóch haseł naraz.

Każda runda ma ten sam przebieg: start, odliczanie, karty i podsumowanie. Jej długość wybiera się w ustawieniach (w sekundach): 30, 45, 60, 90 lub 120.

1. Przycisk „Start” otwiera grę na pełnym ekranie, a osoba zgadująca przykłada telefon do czoła.
2. Przy włączonym przechylaniu runda rusza sama, gdy telefon przez 0,6 sekundy stoi nieruchomo w pionie. Bez tej opcji ktoś z grupy stuka „Ruszamy”.
3. Odliczanie trwa 3 sekundy, żeby zgadująca osoba zdążyła unieść telefon. Potem pojawia się pierwsza karta.
4. Grupa podpowiada, a każdy gest zalicza albo pomija kartę. „Pauza” zatrzymuje czas, a „Zakończ rundę” przerywa rundę przed sygnałem.
5. Przy włączonym dźwięku słychać tykanie przez ostatnie 5 sekund, a koniec ogłasza brzęczyk. Karta widoczna w chwili sygnału trafia na listę jako pominięta.
6. Po rundzie pojawia się lista słów. Stuknięcie w słowo przełącza je między zgadniętym a pominiętym, gdy telefon źle odczytał ruch.

Punktacja jest prosta: każde odgadnięte hasło daje jeden punkt, a pominięcie nie odbiera punktów. Punkty drużyn sumuje tablica wyników. Po ostatniej rundzie ostatniej drużyny gra ogłasza zwycięzcę albo remis.

Android, iPhone i komputer

Na iPhonie Safari raz prosi o zgodę na użycie czujników ruchu i orientacji; to pytanie pojawiło się w iOS 13 (Apple, Safari 13). Po odmowie odpowiedzi dają przyciski „Zgadnięte” i „Pas”. Na Androidzie czujniki ruchu działają bez pytania o zgodę. Komputer nie ma czujnika ruchu, więc tam odpowiada się przyciskami albo strzałkami na klawiaturze.

W czasie rundy gra prosi przeglądarkę, by ekran nie gasł, jeśli ta funkcja jest dostępna (Screen Wake Lock, W3C). Na Androidzie gra przechodzi w pełny ekran i obraca się poziomo. Strona internetowa nie może obrócić ekranu iPhone'a, więc gra prosi o trzymanie go bokiem. Wibracje działają tylko na Androidzie.

Talia to zestaw kart z jednej kategorii, a na każdej karcie jest jedno hasło. Polska wersja ma 10 talii, razem 527 kart, napisanych od podstaw dla Polski, a nie przetłumaczonych. Na starcie włączone są wszystkie oprócz dziecięcej, czyli 475 kart.

Talia „Postacie historyczne” obejmuje wyłącznie osoby, które już nie żyją, więc się nie starzeje. „Baśnie i legendy” zbiera postacie z bajek, legend i klasycznych książek należących do domeny publicznej. Żadna talia nie zawiera marek, filmów, seriali ani postaci będących własnością firm.

Sławne osoby, które dziś żyją, imiona z klasy czy słowa z jednego tematu trafiają do pola „Własne hasła”. Licznik „Karty w grze” pokazuje, ile haseł obejmuje bieżący wybór.

Karty nie powtarzają się, dopóki nie pojawi się każda karta w grze. Potem talia jest tasowana od nowa przy użyciu kryptograficznego generatora liczb losowych przeglądarki (getRandomValues, W3C).

Ta gra nie ma ustalonej granicy wieku, bo żaden przepis ani wydawca jej nie określa. Ogranicza ją raczej czytanie: hasło odczytują osoby podpowiadające, a zgadująca tylko słucha.

Zgadywać mogą więc także dzieci, które jeszcze nie czytają. Talia dla dzieci (52 karty) zawiera proste, codzienne słowa, takie jak „Piłka”, „Słońce” i „Księżyc”. Na starcie jest wyłączona; po zaznaczeniu działa sama albo razem z pozostałymi kartami.

Młodszym graczom więcej czasu daje dłuższa runda: najdłuższa trwa 120 sekund, czyli 2 minuty. Gdy grupa ustawi jedną drużynę, wszyscy grają razem, a punkty liczy gra. Tak wygląda gra rodzinna bez kartki i ołówka do zapisywania wyników.

Gra w karteczki na czole to papierowy pierwowzór gry telefonicznej. Wystarczą długopis i karteczki samoprzylepne, czyli takie, które przylepiają się same, bez smarowania klejem (WSJP).

Każdy gracz dostaje od pozostałych hasło zapisane na karteczce i przykleja ją sobie na czoło, nie patrząc na nią. Potem gracze kolejno zadają pytania zamknięte, czyli takie, na które reszta odpowiada tylko „tak” albo „nie”. Kto pierwszy odgadnie, kim jest, kończy swoją część zabawy.

W wydaniach pudełkowych rolę karteczki pełni opaska na głowę z miejscem na kartę. Nazwę zabawy zapisuje się „Zgadnij, kim jestem” z przecinkiem, bo przecinek zawsze oddziela zdanie podrzędne (Rada Języka Polskiego). Krótsza forma to „Kim jestem?” ze znakiem zapytania.

W wersji papierowej pytania zadaje osoba zgadująca, a czas nie gra roli. W grze z telefonem podpowiada grupa, a runda ma limit czasu.

Arkusz do druku zamienia wybrane talie i własne hasła w karty z hasłami do zabawy bez telefonu. Liczba kart do wyboru: 12, 24, 36 lub 48 (domyślnie 24).

Karty są potasowane, ułożone po dwie w rzędzie i na tyle duże, by dało się je przeczytać z drugiej strony stołu. Jedna strona A4 mieści 12 kart, a cięcie ułatwiają przerywane linie.

Hasła do druku przydają się tam, gdzie telefonu nie ma pod ręką: na koloniach, w podróży albo w klasie. Wydruk przechodzi przez zwykłe okno drukowania przeglądarki, więc da się go też zapisać jako PDF, jeśli przeglądarka to oferuje.

Drużyna to grupa graczy, która zbiera punkty razem, a gra obsługuje od 1 do 6 drużyn i od 1 do 10 rund na każdą. Przy ustawieniu 1 wszyscy grają wspólnie, a telefon krąży po kolei.

Drużyny grają na zmianę: po rundzie jednej telefon przejmuje następna. Przy ustawieniach startowych (drużyny: 2, rundy na drużynę: 3) rozgrywka liczy 6 rund, każda po 60 sekund. Daje to 6 minut samego zgadywania.

Liczba drużyn i rund nie zmienia się do końca gry. Link strony zapamiętuje talie, długość rundy, liczbę drużyn i rund, więc wysłany komuś otwiera tę samą grę na innym telefonie.

Jako gra imprezowa zabawa nie wymaga planszy ani pionków, więc pasuje na urodziny, sylwestra czy spotkanie w pracy. Inna gra towarzyska z telefonem na stole to gra w prezenty z kostką, w której rzuty decydują o upominkach.

Kalambury to zabawa, w której jedna osoba przedstawia słowa za pomocą rysunków lub gestów, a pozostali je odgadują (WSJP). Opisywanie hasła słowami nie mieści się więc w tej definicji: to opowiadanie, a nie pokazywanie.

Talia „Kalambury” zawiera czynności, takie jak „Myć zęby”, „Jeździć na rowerze” i „Prasować koszulę”. Przy niej grupa może wybrać pokazywanie hasła gestami zamiast opisu, jak w pantomimie.

Gra nie sprawdza, jak grupa podpowiada, więc sposób podpowiadania to umowa przy stole. Możliwe warianty to nucenie melodii, rysowanie na kartce albo gra w zakazane słowa, w której oprócz samego hasła nie wolno użyć kilku słów z nim związanych.

Pole „Własne hasła” przyjmuje dowolne słowa, po jednym w wierszu albo rozdzielone przecinkami lub średnikami. Mieści do 300 haseł, a dłuższe niż 40 znaków gra przycina; powtórzenia pomija.

Opcja „Graj tylko moimi hasłami” wyłącza wbudowane talie. Własne hasła nie trafiają do linku i nie są nigdzie zapisywane ani wysyłane: zostają na stronie do jej odświeżenia.

W ten sposób powstaje talia z imionami osób z klasy, postaciami z lektur, żyjącymi gwiazdami albo słownictwem z jednego działu. Jednym z zastosowań jest lekcja języka obcego, gdzie słówka opisuje się w tym języku. Słownictwo ćwiczy też gra słowna z kostkami liter, w której słowa układa się z sąsiednich liter.