Stroop test online

De test bestaat uit drie delen met dezelfde knoppen. Eerst lees je kleurwoorden in gebroken wit, daarna benoem je de kleur van balken zonder woord. Ten slotte benoem je de inkt van een woord dat een andere kleur noemt. Bij elke druk meet het spel je reactietijd. Daarna vergelijkt het de mediaan van het derde deel met die van het tweede.

Op papier heten die onderdelen meestal kaart I, kaart II en kaart III. Elk item is een kleurwoord of een balk, en in het derde deel staat een woord nooit in zijn eigen kleur. Dat is de incongruente conditie. Een woord in zijn eigen kleur, zoals groen in groene inkt, hoort bij de congruente conditie; die komt alleen in de uitdaging op tijd voor.

Een voorbeeld met verzonnen tijden, dus geen norm. Iemand leest de woorden met een mediaan van 560 ms, benoemt de kleurvlakken in 690 ms en de botsende inktkleur in 930 ms. De interferentie is dan 930 ms min 690 ms: 240 ms, ofwel 35% trager dan bij de balken.

Het spel toont ook het verschil tussen balken benoemen en woorden lezen, in dit voorbeeld 130 ms. Een kleur een naam geven gaat bij bijna iedereen trager dan een woord lezen, ook zonder enig conflict.

Elk deel begint met een eigen knop. Eerst verschijnt 600 ms lang een fixatiekruis, daarna het eerste item. Na elke druk komt het volgende item meteen. Een fout antwoord krijgt kort een rode markering en het item komt niet terug. Standaard telt elk deel 24 items, samen 72 antwoorden; 12 of 48 per deel kan ook.

Vooral selectieve aandacht: letten op de inkt terwijl het woord om voorrang vraagt. Psychologen spreken daarbij van inhibitie, het onderdrukken van een reactie die vanzelf opkomt. Beide vallen onder cognitieve controle, een van de executieve functies waarmee je je gedrag stuurt.

Toch is de score geen zuivere maat voor onderdrukking. Naber, Vedder, Brown en Nieuwenhuis schreven in 2016 in Frontiers in Psychology dat Stroop-scores ook afhangen van hoe snel iemand woorden en kleuren verwerkt. Die verwerkingssnelheid verschilt van persoon tot persoon en kleurt het verschil tussen de delen.

Daarom toont de uitslag naast de interferentie ook de losse tijd van elk deel. Wie snel leest en traag kleuren benoemt, ziet dat daar terug.

De interferentiescore is de mediaan van deel 3 min de mediaan van deel 2, in milliseconden. Alleen goede antwoorden krijgen een tijd. Foute antwoorden tellen mee in het foutenpercentage, maar niet in de mediaan. Een deel telt pas mee als minstens 50% van de antwoorden goed is; anders geeft het spel geen interferentiecijfer.

Een mediaan is de middelste tijd als je alle tijden op volgorde legt. Eén keer haperen of wegkijken verschuift hem nauwelijks, terwijl een gemiddelde daar wel door oploopt. Het spel noemt het verschil ook als percentage van de basis, zodat een snelle en een rustige speler hun vertraging naar verhouding kunnen vergelijken.

Kort gezegd werkt deze Stroop test online zo. Je doorloopt drie delen: kleurwoorden lezen, de kleur van balken benoemen en de inktkleur benoemen van woorden die een andere kleur noemen. Per deel neemt het spel de middelste tijd van je goede antwoorden. De interferentie is de tijd die het derde deel meer kost dan het tweede, in milliseconden en als percentage. Hoe kleiner dat getal, hoe minder het woord je ophield. Fouten tellen apart, en een deel met meer dan de helft fouten levert geen cijfer op. Het spel vergelijkt je niet met anderen en geeft geen normen. Je uitslag blijft in je eigen browser. Het is een spel om het Stroop-effect te ervaren, geen meting van je gezondheid.

Tijden in een browser zijn bij benadering. Bridges en collega's maten in 2020 in PeerJ dat de meeste pakketten reactietijden in elke browser preciezer dan 10 ms vastleggen, online iets wisselender. Een vaste vertraging van scherm of toetsenbord valt grotendeels weg zodra je twee medianen van elkaar aftrekt. Losse tijden zijn dus ruwer dan het verschil.

Lezen gaat bij geoefende lezers automatisch: je ziet een woord en weet wat er staat, of je wilt of niet. Een kleur benoemen vraagt meer stappen. Botsen woord en inkt, dan ontstaat een responsconflict: twee antwoorden komen tegelijk op en het juiste moet het winnen van het snellere.

Dat lezen sneller gaat dan kleuren benoemen, liet Cattell al in 1886 zien. MacLeod zette in zijn overzicht uit 1991 in Psychological Bulletin zo'n 400 studies op een rij en vatte ze samen in 18 bevindingen. Een passend woord helpt een beetje, maar veel minder dan een botsend woord hindert.

Wie met een knop antwoordt in plaats van hardop, ziet nog steeds interferentie, alleen kleiner. MacLeod noemt het onderzoek van Redding en Gerjets uit 1977: 98 ms met knoppen tegenover 177 ms bij hardop benoemen. Crump, McDonnell en Gureckis vonden in 2013 in PLoS ONE online, met getypte antwoorden, een groot effect van 293 ms. Het zijn voorbeelden uit die studies, geen normen.

Volgens dezelfde review stijgt de interferentie bij kinderen tot rond groep 4 en 5 van de basisschool, als het lezen op gang komt. Daarna daalt ze tot ongeveer het zestigste levensjaar en neemt ze weer toe. Verschillen tussen mannen en vrouwen vond MacLeod niet.

John Ridley Stroop liet in zijn tweede proef 100 studenten de inkt van botsende woorden benoemen: dat kostte 110,3 seconden tegen 63,3 seconden voor gekleurde vierkanten. Zijn artikel in de Journal of Experimental Psychology meldt 47,0 seconden extra, en Stroop schreef zelf 74,3%.

In de eerste proef lazen 70 studenten dezelfde 100 woorden in zwart en in botsende inkt. Dat scheelde maar 2,3 seconden, en Stroop noemde dat verschil niet betrouwbaar. Uit zijn eigen tijden volgt voor de tweede proef 74,2%; het cijfer 74,3% is dat van Stroop zelf.

Stroop timede hele kaarten, nooit losse items, dus zijn seconden zijn niet te vergelijken met de milliseconden van dit spel. Hij gebruikte 5 kleuren: rood, blauw, groen, bruin en paars. Geel liet hij weg, omdat het moeilijk even sterk te drukken was. Passende woorden zaten niet in zijn proeven, en één deelnemer met moeite met rood en groen viel af na een Ishihara-test.

In zijn derde proef oefenden studenten 8 dagen lang. De interferentie nam af, maar verdween niet. Stroop was niet de eerste die woord en kleur liet botsen: Jensen en Rohwer schreven die eer in 1966 toe aan Jaensch, in 1929.

In de uitdaging benoem je binnen 30 seconden, 60 seconden of 2 minuten zoveel mogelijk inktkleuren. De items komen in blokjes van 8: de helft passend, de helft botsend, door elkaar. Je score is het aantal goede antwoorden. Het item dat op het scherm staat als de tijd om is, telt niet mee.

Na afloop zie je de fouten, je nauwkeurigheid en de mediane tijd voor passende en voor botsende woorden. Het verschil daartussen, in milliseconden en als percentage, laat het effect zien binnen één doorlopende reeks, zonder aparte delen.

Bij de omgekeerde taak benoem je het woord en negeer je de inkt. Dan vergelijkt het spel deel 3 met deel 1, het lezen. Het omgekeerde Stroop-effect, waarbij de inkt het lezen vertraagt, is volgens MacLeod mogelijk, maar meestal pas als de taak verandert. Bij Stroop zelf ontstond het pas na dagen oefenen in kleuren benoemen.

Er bestaan meer varianten. Bij de emotionele Stroop-taak benoem je de inktkleur van woorden met een emotionele lading, zoals angst of verdriet, naast neutrale woorden. Die variant zit niet in dit spel. Wie liever pure snelheid van vingers meet, vindt die in de CPS-test.

De afdrukversie geeft drie kaarten van 50 items, in 5 kolommen van 10. De leeskaart heeft woorden in zwart, de kleurkaart balken in kleur en de conflictkaart botsende woorden, in de kleurenset die je hebt gekozen. Elke afdruk krijgt een nieuwe willekeurige volgorde.

Je leest elke kolom hardop van boven naar beneden en houdt per kaart de tijd bij met een stopwatch, zoals Stroop dat deed. De tijd van de conflictkaart min die van de kleurkaart is dan de papieren variant van de interferentie. Wie een pdf wil, kiest in het afdrukvenster van de browser voor opslaan als pdf.

Voor de kaarten is een kleurenprinter nodig. De inkten op papier zijn donkerder dan die op het scherm, zodat geel op wit papier nog als geel leest. Op een zwart-witprinter zijn twee van de drie kaarten onbruikbaar.

Er zijn drie kleurensets: rood, groen en blauw; vier kleuren met geel erbij, de standaard; of zes, met ook oranje en paars. Het speelveld is in beide thema's even donker. Het blauw is een diep, verzadigd blauw en geen hemelsblauw, het paars een licht paars.

Je antwoordt met een tik op een knop of met de cijfertoetsen, in de volgorde van de knoppen. De knoppen tonen kleurwoorden of, als je dat kiest, kleurvlakjes. Een druk telt bij het neerdrukken, niet bij het loslaten. Elk item wordt getimed vanaf het beeld waarin het verschijnt tot je druk, met de tijdstempel van de browser zelf.

Binnen een deel is elke kleur even vaak het antwoord, en hetzelfde antwoord komt nooit twee keer achter elkaar. In het conflictdeel wisselt ook het storende woord van item tot item. Raak je de pagina kwijt, bijvoorbeeld door een ander tabblad of een vergrendelde telefoon, dan pauzeert de ronde en komt het item opnieuw met een frisse klok.

De instellingen staan in de link van de pagina en liggen vast tijdens het spelen. Je uitslagen blijven alleen in de lokale opslag van deze browser: per combinatie van instellingen je beste ronde en daarnaast je laatste 10 rondes. Een knop wist ze, en niets wordt verstuurd.

Uitslag kopiëren zet een regel tekst en de link op het klembord. Na een test kopieert de tabelknop rijen met deel, items, goed, fout, mediaan en gemiddelde, gescheiden door tabs. In een spreadsheet landen die meteen in losse cellen, handig voor een practicumverslag of profielwerkstuk.

Nee. Dit spel heeft geen normen, vergelijkt niet met leeftijdsgenoten en stelt niets vast, ook geen ADHD. In de zorg wordt een papieren versie gebruikt: de Stroop Kleur-Woord Test van Hammes uit 1978, met scores die rekening houden met leeftijd, geslacht en opleiding.

Normen voor zo'n test komen uit groot onderzoek. Van der Elst en collega's publiceerden in 2006 in Assessment normgegevens van bijna negentienhonderd Nederlandstaligen, van midden twintig tot begin tachtig. Hun titel noemt de invloed van leeftijd, geslacht en opleiding op de uitslag.

Zo'n test is altijd een onderdeel van een groter onderzoek. Volgens de Hersenstichting doet een specialist in het ziekenhuis, een neuropsycholoog, het neuropsychologisch onderzoek, naar onder meer geheugen, aandacht en verwerkingssnelheid. Een arts vertelt je daarna de uitslag. Een ronde in de browser vervangt dat niet.