Linijka online w skali 1:1

Kalibracja polega na dopasowaniu narysowanego konturu do prawdziwego przedmiotu przyłożonego do szyby. Przeglądarka nie wie bowiem, ile milimetrów ma piksel danego ekranu. Specyfikacja W3C CSS Values and Units przyjmuje umownie 96 pikseli na cal i sama zaznacza, że na ekranach jednostki fizyczne mogą nie odpowiadać rzeczywistym wymiarom. Przed kalibracją podziałka jest więc tylko przybliżeniem.

Wzorcowanie, czyli porównanie podziałki z przedmiotem o znanym wymiarze, trwa kilkadziesiąt sekund i wystarcza raz na danym urządzeniu. Po kliknięciu „Kalibruj” wybiera się wzorzec: kartę płatniczą, monetę, banknot, krótszy bok kartki A4, przedmiot zmierzony zwykłą linijką albo wymiary ekranu. Kontur zmienia się suwakiem lub przyciskami „Mniejszy” i „Większy”, co jedną dziesiątą piksela strony na centymetr. Gdy krawędzie przedmiotu pokrywają się z konturem, wynik zapisuje przycisk „Zapisz kalibrację”. Od tej chwili centymetr na podziałce ma tyle samo co centymetr przyłożonej taśmy krawieckiej. Wirtualna linijka zna wtedy skalę ekranu i przelicza ją także na milimetry i cale.

Piksele CSS, w których strona rysuje podziałkę, przeliczają się na piksele fizyczne inaczej na każdym urządzeniu. Na monitorze 24-calowym Full HD bez skalowania systemu odcinek 10 cm narysowany według standardu ma naprawdę 10,5 cm. Jest więc o 5% za długi. Na monitorze 27-calowym QHD ten sam odcinek mierzy 8,8 cm, czyli jest o 12% za krótki.

Karta płatnicza ma 85,6 × 53,98 mm, tak samo jak karta kredytowa i debetowa. Wszystkie mają format ID-1 opisany w normie ISO/IEC 7810. Według dokumentu ICAO Doc 9303 narożniki takiej karty zaokrągla łuk o promieniu 3,18 mm, a jej grubość wynosi 0,76 mm. Kalibracja kartą korzysta z dłuższego boku: 8,56 cm, czyli 3,37 cala, na podziałce calowej najbliżej 3 3/8 cala.

Dowód osobisty jest kartą tego samego formatu. Rozporządzenie MSWiA z 23 lipca 2025 r. w sprawie wzoru dowodu osobistego (Dz.U. 2025 poz. 1031) opisuje go jako kartę formatu ID-1 o wymiarach 53,98 mm × 85,6 mm. Format ID-1 ma również polskie prawo jazdy, więc każdy z tych dokumentów nadaje się na wzorzec. Na ekranie liczy się sam obrys: zdjęcie, chip i napisy nie mają znaczenia.

Kontur karty ma te same zaokrąglone rogi, co ułatwia ustawienie jej na swoim miejscu. Gdy karta w poziomie jest szersza niż wolne miejsce, na przykład na wąskim telefonie trzymanym pionowo, kontur jest rysowany pionowo. Kartę przykłada się płasko i ogląda na wprost, bo przy patrzeniu z ukosa jej krawędź pozornie się przesuwa.

Średnica monet obiegowych wynosi od 15,5 mm (1 gr) do 24 mm (5 zł). Narodowy Bank Polski podaje ją w opisie każdej monety, a kalibracja korzysta właśnie z tych liczb. Średnica nie rośnie razem z nominałem: moneta 5 gr jest większa od 10 gr, a 1 zł od 2 zł.

Monety 2 zł i 5 zł są bimetaliczne: liczy się ich średnica zewnętrzna, a nie wkładka w innym kolorze. Pięciogroszówki z różnych lat bicia różnią się średnicą o setne części milimetra, czego oko nie rozróżni. Domyślnie wybrana jest moneta 1 zł o średnicy 23 mm. Im większy krążek, tym mniejszy względny błąd, gdy oko ocenia, czy brzeg monety zakrywa kontur.

Banknoty obiegowe serii Władcy polscy mają od 120 × 60 mm (10 zł) do 150 × 75 mm (500 zł). Każdy wyższy nominał jest o 6 mm dłuższy i o 3 mm wyższy od poprzedniego, a długość każdego banknotu to dokładnie dwie jego szerokości. Banknoty zmodernizowane mają te same wymiary co wcześniejsze. Banknot dłuższy niż wolne miejsce na ekranie jest rysowany pionowo. Wizerunki banknotów publikowane przez NBP nie zachowują skali 1:1, więc do kalibracji służy tylko prawdziwy banknot.

Zależy to od gęstości pikseli: na ekranie iPhone'a 17 centymetr mieści 181,2 piksela fizycznego, a na 24-calowym monitorze Full HD tylko 36,1. Gęstość pikseli (ppi, liczba pikseli na cal) to przekątna ekranu w pikselach podzielona przez przekątną w calach. Przekątną w pikselach daje twierdzenie Pitagorasa zastosowane do rozdzielczości.

Według danych technicznych Apple ekran iPhone'a 17 ma 2622 × 1206 pikseli i 460 ppi. Kalkulator daje z tych liczb 460,3 ppi, a jeden piksel ma 0,055 mm. Monitor 24-calowy o rozdzielczości 1920 × 1080 ma 91,79 ppi, a jego obraz mierzy 53,1 cm na 29,9 cm. Te i inne wyniki zawierają przypadki kontrolne.

Przekątna ekranu w reklamie bywa zaokrąglona. Apple sprzedaje iPhone'a 17 jako ekran 6,3 cala, choć jako prostokąt ma on 6,27 cala. Wpisanie liczby z reklamy daje 458 zamiast 460 ppi. Pole przekątnej przyjmuje od 3 do 100 cali.

Przycisk „Wykryj rozdzielczość” wpisuje rozdzielczość, którą zgłasza przeglądarka. Przeglądarka może jednak podać wymiary okna zamiast całego ekranu, a na telefonie liczby zależą od skalowania systemu. Dlatego pewniejsza jest rozdzielczość ze specyfikacji producenta, a metoda z kartą nie wymaga żadnych danych o ekranie.

Smartfon trzymany pionowo ma najwięcej miejsca wzdłuż dłuższego boku, dlatego przycisk „Linijka na pełnym ekranie” rysuje podziałkę właśnie wzdłuż niego. Zero leży przy samej krawędzi ekranu, więc przedmiot przykłada się do ramki telefonu, a nie do środka szyby. Przycisk „Obróć” obraca podziałkę, na przykład gdy telefon leży poziomo na stole.

Pełny ekran działa tam, gdzie przeglądarka na to pozwala; wtedy znikają paski adresu i przyciski. Safari na iPhonie nie udostępnia stronom prawdziwego trybu pełnoekranowego, więc linijka zakrywa tylko stronę, a pasek przeglądarki zostaje. Kalibracja jest wspólna dla zwykłego widoku i pełnego ekranu, bo zależy od ekranu, a nie od trybu.

Ekran telefonu trzymanego pionowo bywa węższy niż karta ułożona poziomo; obraz iPhone'a 17 ma 6,7 cm szerokości. Kontur karty pojawia się wtedy pionowo. Aplikacje typu miarka mierzą przedmioty przez aparat w rozszerzonej rzeczywistości. Ta linijka aparatu nie używa: mierzy tylko to, co da się położyć na ekranie albo przy jego krawędzi.

Widok „Pomiar” mierzy odcinek między dwoma punktami przeciąganymi w dowolne miejsce. Wynik podaje długość w centymetrach, milimetrach i calach, z najbliższą szesnastą częścią cala. Obok widać rozpiętość w poziomie i w pionie, pole prostokąta wyznaczonego przez oba punkty oraz kąt od poziomu, od 0 do 180 stopni.

Precyzyjne ustawienie ułatwia klawiatura: zaznaczony punkt przesuwa się strzałkami o jeden piksel strony, a ze wciśniętym klawiszem Shift o milimetr. Pomiar kąta przydaje się przy sprawdzaniu pochylenia linii na rysunku lub wydruku przyłożonym do ekranu. Odcinek dłuższy niż ekran trzeba zmierzyć w częściach.

Widok „Pokaż długość” działa odwrotnie: wpisuje się długość od 0,5 mm do 100 cm w milimetrach, centymetrach albo calach, a linijka rysuje pasek tej długości z podziałką pod spodem. Przedmiot o długości 7 cm odpowiada 2,76 cala, czyli około 2 3/4 cala. Gdy pasek nie mieści się w wolnym miejscu, narzędzie to podaje.

Tak można przymierzyć kopertę do formatu listu. Według Poczty Polskiej list zwykły krajowy w formacie S ma najwyżej 230 mm × 160 mm i grubość 20 mm, a w formacie M 325 mm × 230 mm. Strona adresowa musi mieć co najmniej 90 mm × 140 mm, a dopuszczalna tolerancja wymiarów to 2 mm.

Podstawą podziałki jest centymetr podzielony na dziesięć kresek, z których każda to milimetr. Rozporządzenie Rady Ministrów z 5 czerwca 2020 r. w sprawie legalnych jednostek miar, wydane na podstawie ustawy Prawo o miarach, wymienia legalne jednostki miar obowiązujące w Polsce. Cala w tym wykazie nie ma, dlatego polska strona pokazuje domyślnie same centymetry.

Podziałkę calową włącza się przełącznikiem „Podziałka”: „Cale” albo „Obie”. Jeden cal to dokładnie 25,4 mm, czyli 2,54 cm. Kreski dzielą go na połówki, ćwiartki, ósemki i szesnaste części cala, jak na stalowych miarach stolarskich. Cale wciąż opisują przekątne ekranów, średnice rur i rozmiary felg, więc taka podziałka ułatwia sprawdzenie wymiaru podanego w tej jednostce.

W polszczyźnie liczebnik zmienia formę słowa: 1 cal, 3 cale, 5 cali, a przy ułamkach 2,54 cala. Przy wymiarach rozporządzenie każe oddzielać liczbę od symbolu jednostki odstępem, stąd zapis 25,4 mm zamiast sklejonego. Przy wyniku pomiaru narzędzie podaje cale w ułamku dziesiętnym oraz jako najbliższą szesnastą część.

Przycisk „Drukuj linijkę” drukuje linijkę 18 cm i linijkę 7-calową, kwadrat kontrolny o boku 5 cm oraz kontur karty płatniczej. Obie linijki mieszczą się na kartce A4 o szerokości 21 cm razem z marginesami. Wydruk nie wymaga kalibracji ekranu, bo drukarka zna rozmiar papieru.

Okno drukowania przeglądarki może jednak dopasować stronę do arkusza i ją pomniejszyć. Rzeczywisty rozmiar daje tylko skala 100% w ustawieniach wydruku, bez opcji dopasowania do strony. Żadna przeglądarka ani drukarka nie gwarantuje skali, więc gotową kartkę sprawdza się dwoma sposobami.

• Kwadrat kontrolny mierzy się zwykłą linijką: każdy bok powinien mieć 5 cm.
• Na kontur kładzie się prawdziwą kartę płatniczą: jeśli wystaje albo nie sięga krawędzi, drukarka przeskalowała stronę.
• Cienka kartka wygina się przy przykładaniu, a linijka naklejona na tekturę trzyma kształt.

Dokładność linijki ekranowej ograniczają dwie rzeczy: oko dopasowujące kontur i sam wzorzec. Kalibracja nie może być dokładniejsza niż ocena, czy krawędź karty pokrywa się z linią. Dokument ICAO Doc 9303 dopuszcza przy kartach formatu ID-1 tolerancję mniejszą niż milimetr z każdej strony.

Zoom przeglądarki zmienia skalę całej strony. Linijka odczytuje tę zmianę i sama się koryguje: kalibracja z 40 pikselami strony na centymetr przy zoomie 100% daje 32 piksele przy zoomie 125%. Powiększenia dwoma palcami na telefonie linijka nie koryguje; wtedy prosi o pomniejszenie strony. Na komputerze skrót Ctrl+0 przywraca zoom 100%.

Kalibracja trafia do pamięci tej przeglądarki (pamięć lokalna, ang. local storage) razem z zoomem, przy którym ją wykonano, metodą i datą. Przycisk „Zapomnij kalibrację” ją usuwa. Mierzone długości ani punkty nigdzie nie są zapisywane ani wysyłane. Linijka nie mierzy rozmiaru pierścionka ani przedmiotów na zdjęciach. Większe odległości, na przykład drzewa od płotu, mierzy się taśmą w terenie; przepisy o tym, co rośnie przy granicy, objaśnia strona drzewo przy granicy działki.